 |
| Aleksander Fogiel źródło: http://encyklopedia.szczecin.pl/wiki/Aleksander_Fogiel |
Studio Filmowe Hybrys
poniedziałek, 27 stycznia 2014
Zapowiedź: Brytyjska klęska pod Hłaską
Bierzemy na tapetę klan Foglów. Pamiętacie aktora, reżysera, dyrektora
teatralnego i scenografa Aleksandra Fogla? Ma swoją gwiazdę na łódzkiej
Alei Gwiazd
Pozdrawiamy!
Studio Filmowe Hybrys
Studio Filmowe Hybrys
środa, 22 stycznia 2014
Bufetowi ludzie
Roman Kłosowski, szerokiej publiczności znany między innymi jako Maliniak z "Czterdziestolatka", oprócz filmów według opowiadań Hłaski wystąpił także z bohaterem naszego serialu, Stanisławem Mikulskim, w filmie "Cień" z 1956 r. w reżyserii Jerzego Kawalerowicza oraz w debiucie reżyserskim Tadeusza Chmielewskiego "Ewa chce spać" z 1957 r.
Człowiek bardzo serdeczny, bardzo rozmowny, bardzo utalentowany i bardzo charakterystyczny. Dziś nie tylko w wersji tekstowo-zdjęciowej, bo również w nagraniu, które znajdziecie na samym końcu posta.
 |
| Zdjęcie zrobione podczas Wigilii, na której w domu Romana Kłosowskiego gościł Jarosław Antoszczyk źródło: Studio Filmowe Hybrys |
Roman Kłosowski: Mnie się wydaje, że we wszystkich polskich filmach. Zaczęło się to od „Pętli”, potem „Baza ludzi umarłych’, „Ósmy dzień tygodnia” i „Sonata marymoncka”. Największy udział miałem w „Bazie ludzi umarłych”, jakoś tak mnie Marek musiał wcześnie poznać, bo to jego była propozycja. Jeżeli chodzi o „Pętle” to miałem przyjemność z panem Hasem pracować, i z Holoubkiem. Myśmy tam grali coś pod ziemią. Tam także poznałem Hłaskę w kuluarach, w bufecie, bo on tam przyjeżdżał i rozmawiał z nami. „Sonata marymoncka” jest powiązaniem z „Bazą ludzi umarłych” w latach osiemdziesiątych.
 | |
| Roman Kłosowski w "Sonacie marymonckiej" źródło: Studio Filmowe Hybrys |
R.K.: Hłaskę poznałem od strony, że tak powiem trochę bufetowej, bo był to też człowiek bufetowy. Poznałem go na bankietach we Wrocławiu. On bywał wtedy z taką panią Agnieszką Osiecką. To była jakaś sympatia między nimi, bo wiem, że jak zatańczyłem z Osiecką, to chciał mnie udusić. Potem się z nim spotykałem w trakcie pracy w „Bazie ludzi umarłych”, bo on miał tam potem jakiś konflikt z reżyserem, bo nie odpowiadało mu zakończenie, że potem nie wiem, czy nie wycofał swojego nazwiska. Hłasko był człowiekiem bardzo barwnym, bardzo emocjonalnym. Nie miałem z nim innych kontaktów poza filmowymi i poza „restauracyjnymi”. Pamiętam, we Wrocławiu przyjechał na taki pokaz, no i bardzo uwielbiał Emila Karewicza. Mówił, że to najlepszy aktor na świecie. A ja uważam, że Hłasko jest jednym z najciekawszych pisarzy przełomu pokoleniowego i przełomu socrealizmu w tzw. Nową Falę, którą przyniósł rok pięćdziesiąty szósty. Moje lata młodość to były właśnie te lata.
 | |
| Ignacy Machowski, Roman Kłosowski i Gustaw Holoubek w "Pętli" Wojciecha Jerzego Hasa źródło: Studio Filmowe Hybrys |
 |
| Gustaw Holoubek i Roman Kłosowski w "Pętli" Wojciecha Jerzego Hasa źródło: Studio Filmowe Hybrys |
 |
| Jan Machulski (jako policjant), Roman Kłosowski i Gustaw Holoubek w "Pętli" Wojciecha Jerzego Hasa źródło: Studio Filmowe Hybrys |
R.K.: Hłasko był człowiekiem bezpośrednim, bardzo impulsywnym nawet. Był zaskakujący w różnych reakcjach. Był bardzo sympatyczny w stosunku do mnie. Tam gdzie był Hłasko, tam zawsze znajdowałem się ja, w sensie filmowym. Uważam, że dzisiaj Hłasko jest pozycją literacką, która zostanie w historii polskiej literatury. On życie miał pogmatwane, pokręcone i tak właśnie skończył.
J.A.: Czy zna Pan jakieś anegdoty związane z Markiem Hłasko?
R.K.: To są pijackie anegdoty, o których nie chciałbym mówić (tak jak ta związana z Agnieszką Osiecką).
J.A.: W jaki sposób teksty Marka Hłaski i realizowane według nich filmy różniły się od typowej twórczości socrealizmu?
R.K.: Ja mam szczęście tego typu, że ja grałem w filmach tego drugiego etapu, już po tzw. socrealizmie. Filmy, w których grałem u Munka, Kawalerowicza, to wszystko były już filmy z tego nowego okresu. One łamały konwencję socrealizmu, były bogate, wszechstronne. Wszystkie role, które grałem, były niejednowymiarowe, bo zarówno w „Ewa chce spać” to było jakieś zerwanie z konwencją, można było się pośmiać po raz pierwszy z milicji. Albo „Cień” Kawalerowicza. To wszystko było już inne. Ja byłem szczęściarzem, bo mogłem już grać role pełnowymiarowe, a nie utkane jakimś schematem socrealistycznym. Opowiadania Hłaski były barwniejsze, soczyste...
J.A.: Czy twórczość Marka Hłaski miała wpływ na polskie kino, a jeśli tak, to jaki?
R.K.: W moim przekonaniu miała wpływ, dlatego, że literatura była rozszerzona, otwarta, postacie były krwiste i odchodziła od schematu dobry-zły. Człowiek był taki i taki, jak człowiek. I mnie się wydaje, że te późniejsze filmy, czy filmy moralnego niepokoju itd. wywodzą się z tego okresu. Sądzę, że to w sumie był fenomen otwarcia, odejścia od schematu.
czwartek, 16 stycznia 2014
Piękni dwudziestoletni
 |
| rys. Daniel Baum |
...czyli prawdopodobnie pierwsze polska subkultura młodzieżowa funkcjonująca w naszym kraju do końca lat 50. XX w.
Cechą odróżniającą ich od reszty społeczeństwa było ekstatyczne umiłowanie muzyki jazzowej i kultury amerykańskiej. Przejawiało się to w charakterystycznym ubiorze: szerokiej marynarce (tzw. "na kilowatach"), wąskich spodniach, butach "na słoninie" - gumowej grubej podeszwie, fryzurze (tzw. "plerezie"), piratkach - jaskrawokolorowych skarpetkach i kolorowym krawacie, na którym najczęściej widniały gołe girlsy (według propagandy - uosobienie zbrodniczego ustroju kapitalistycznego, w którym to nie panowały żadne zasady). Szczególnie upodobaną barwą był kolor czerwony. Władze PRL aktywnie zwalczały ten ruch młodzieżowy, uważając go za przejaw kosmopolitycznych ciągotek i miłości do USA. Jednym z nich był Marek Hłasko, który czynił z nich głównych bohaterów swojej prozy.
Dziś opowie o nim Michał Szewczyk – aktor, który stawiał pierwsze filmowe kroki w "Końcu nocy", filmie o bikiniarzach, który powstał według opowiadań Hłaski.
 |
| Michał Szewczyk źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
 | |
| "Tango" Pola Raksa i Michał Szewczyk źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
Jarosław Antoszczyk: W jakich projektach opartych na
tekstach Marka Hłaski brał Pan udział?
Michał Szewczyk: „Koniec nocy”. To był film
dyplomowy Pawła Komorowskiego, Wali Wesołowskiej i Julka Dziedziny, jeżeli
chodzi o reżyserów, a Jurek Wójcik, Krzysio Depczyk i Krzysztof Winiewicz
robili dyplom z operatorskiego. To było oparte na trzech nowelach Marka Hłaski,
które były połączone jednym zdarzeniem i głównymi bohaterami. Należałem do tych
bohaterów również. Oczywiście główną rolę trudno było tak do końca ustalić, czy
to był Zbyszek Cybulski, czy Rysiek Filipski. My byliśmy (Mariusz Gorczyński i
ja) z drugiego roku łódzkiej szkoły aktorskiej. Zbyszek Cybulski w tym filmie
debiutował, jeżeli chodzi o ekran. Był jeszcze Romek Polański i cała plejada
późniejszych gwiazd kina, jeśli chodzi o reżyserię. Bo wszyscy chłopcy, którzy
byli na reżyserii, na trzecim, czwartym roku, również grali – między innymi
grał tam Heniu Kluba.
 | |
| Fotos z planu "Końca nocy" źródło: Studio Filmowe Hybrys |
To było również moje pierwsze doświadczenie. Marek
Hłasko bywał na planie. W kawiarence obok kina „Wisła” robiliśmy najwięcej zdjęć
plenerowych. W związku z tym najwięcej spędzaliśmy tam czasu, a ponieważ
najwięcej zdjęć odbywało się nocą, to z konieczności byliśmy tam sami.
J.A.: Czy znał Pan Marka Hłaskę osobiście, czy z
relacji osób trzecich?
M.SZ.: Jak wspomniałem, spotykaliśmy się na planie
podczas zdjęć kręconych w kawiarence. Później Marek Hłasko wyjechał za granicę
i nie mieliśmy z nim kontaktu, jedynie czytaliśmy jego prozę i wszystko, co się
tam z nim działo na obczyźnie.
J.A.: Jakim człowiekiem był Marek Hłasko?
M.SZ.: On nie był gadatliwy. Ja go zapamiętałem w
czarnej skórze, co mi się później skojarzyło z Agnieszką Osiecką, która też
chodziła w tym okresie w czarnym skórzanym płaszczu. To był rekwizyt i
jednocześnie strój Marka Hłaski. Ja go takiego zapamiętałem. Pił sporo kawy,
alkohole też pewnie były... I dużo palił. Kochał słuchać. Zapamiętałem go jako
fajnego, sympatycznego, ciepłego faceta. Później w tej prozie, którą pisał o
matce i o domu jakoś tego nie wyczuwałem.
J.A.: W jaki sposób teksty Marka Hłaski i
realizowane według nich filmy podstawie różniły się od typowej twórczości
socjalistycznego realizmu?
M.SZ.: Jedna rzecz, która zwykle wyróżnia dobry
tekst - prawda. Tam nie było żadnych podtekstów np. obrony socjalizmu jak na przykład w
filmie „Ziemia”, w którym grałem.
 |
| Fotos z planu "Końca nocy" źródło: Studio Filmowe Hybrys |
J.A.: Czy twórczość Marka Hłaski miała wpływ na
polskie kino, jeśli tak, to jaki?
M.SZ.: Myślę, że tak. Nawet to jego zetknięcie się
jego ze szkołą filmową poprzez „Koniec nocy” miało, moim zdaniem, ogromny wpływ
również na przyszłych twórców kina. Był tak młody, a pewne wzorce jakie zawarł
w swoich opowiadaniach są wieczne, ponadczasowe.
I pomyśleć, że podobno w młodości Hłasko dorabiał wożąc drewno z lasu...
Zapowiedź: Piękni dwudziestoleni
14 stycznia na antenie Dwójki Polskiego Radia zorganizowano dzień z Markiem Hłaską. Gdyby żył, byłyby to jego 80. urodziny...
Skoro ostatnio coraz częściej wspomina się Marka Hłaskę, to tym lepiej, że my mamy ku temu jeszcze więcej okazji dzięki wywiadom, które na potrzeby serialu "Ikony srebrnego ekranu" przeprowadza Jarosław Antoszczyk. Jeszcze dziś na naszym blogu krótkie wspomnienie Michała Szewczyka i parę słów o pierwszej polskiej subkulturze.
Skoro ostatnio coraz częściej wspomina się Marka Hłaskę, to tym lepiej, że my mamy ku temu jeszcze więcej okazji dzięki wywiadom, które na potrzeby serialu "Ikony srebrnego ekranu" przeprowadza Jarosław Antoszczyk. Jeszcze dziś na naszym blogu krótkie wspomnienie Michała Szewczyka i parę słów o pierwszej polskiej subkulturze.
 |
| źródło: automaticaeditorialblog.blogspot.com |
piątek, 10 stycznia 2014
Ponad 2500 fanów na Facebooku!
.jpg)
Ledwo 2,5 miesiąca minęło odkąd założyliśmy bloga i fanpage "Ikon srebrnego ekranu", a już jest Was ponad 2500! Dziękujemy!
Żeby nie było, że nie dotrzymujemy danego słowa: spodziewajcie się konkursu (a nawet wielu konkursów) z bardzo wyjątkowymi nagrodami. Na razie wszystko jest jeszcze tajne i poufne, bo przygotowujemy dla Was takie nagrody, jakich nigdzie nie da się ot tak po prostu kupić... No dobrze, może i w jakimś stopniu da się kupić, ale ci z Was, którym się poszczęści, dostaną je w takiej formie, jakiej nie dadzą żadne pieniądze :)
Pozdrawiamy i dziękujemy, że jesteście na Facebooku i tutaj!
Studio Filmowe Hybrys
wtorek, 7 stycznia 2014
Ryszard Filipski o Marku Hłasce: Szczerze, ale niechętnie
 |
| rys. Daniel Baum |
 |
| "Hubal", źródło: http://wyborcza.pl/55,95892,2248509,,,,6960428.html |
Filipski był także reżyserem filmu "Orzeł i reszka" z 1974 r., gdzie zagrał też główną rolę.
Współcześnie możemy zobaczyć go w "Pitbullu" Patryka Vegi.
Marek Hłasko był jednym ze scenarzystów "Końca nocy", a na jego planie jako asystent reżyserów pracował Roman Polański. Co ciekawe, na tamtym etapie Polański chciał być aktorem i w tym filmie odegrał także jedną z ról – rolę "Małego".
 |
| Ryszard Filipski |
Jarosław Antoszczyk: W jakich projektach opartych na tekstach
Marka Hłaski brał Pan udział?
Ryszard Filipski: W fabularnym filmie „Koniec nocy”- Marek
Hłasko pisał do tego scenariusza dialogi. Zdaje się, że grałem w
średniometrażowej, fabularnej etiudzie szkolnej – także z dialogami Hłaski, ale
tytułu etiudy nie pamiętam.
 |
| "Koniec nocy", źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
 |
| "Koniec nocy", źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
 |
| "Koniec nocy", źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
R.F.: Znałem bardzo dobrze Marka Hłaskę osobiście, no i
rzecz jasna z relacji osób trzecich. W tamtych 50-60 latach ubiegłego wieku,
gdy to Hłasko był modny, zapoznałem się również z jego dziełami.
J.A.: Jakim był człowiekiem?
R.F.: Nie chcę wyrażać opinii o moim zmarłym znajomym, tym
bardziej, że nie byłaby ona zbyt pochlebna.
J.A.: Czy zna Pan jakieś anegdoty związane z Markiem Hłaską?
R.F.: Znam kilka, ale nie
uczestniczyłem w nich. Wszystkie odeszły w Marka alkoholowych oparach, nie
warto wspominać...
J.A.: W jaki sposób teksty Marka Hłaski i realizowane według
nich filmy różniły się od typowej twórczości socjalistycznego realizmu?
R.F.: Marek Hłasko na pewno nie jest przedstawicielem
socrealizmu. On jest twórcą z pogranicza socrealizmu i postmodernizmu.
Oczywiście ta granica jest dość rozciągnięta w latach. W czasach niechlubnej
działalności Jean Paula Sartre’a i Simone de Beauvoir i ich filozofii
egzystencjalnej, która wywołała rewolucję obyczajową, której skutki dziś tak
doskwierają społeczeństwom, zaczęły się pojawiać indywidualności i różne kierunki,
ale wszystkie w kontrze do zastanych porządków. Weźmy takie antypowieści,
powieści gumy, neorealizm włoski w filmie, trzecia fala francuska itp.
Indywidualności to Saganka, wspomniana Simone de Beauvoir, i także Marek Hłasko
próbował się wpisać w te trendy. Mimo że pisał po polsku, trudno by go było
wpisać ( może poza pierwszym zbiorkiem opowiadań „Pierwszy krok w chmurach”) w
literaturę polską, bo Marek Hłasko Polską się nie zajmował. Dziś jest to pisarz
wspominany z okazji rocznic, wspominany przez starszych wiekiem panów, którzy
się kiedyś jego twórczością zachłystywali. Namówić dzisiaj młodych ludzi, żeby
się na Hłasce wzorowali to syzyfowa, bezcelowa praca...
J.A.: Czy twórczość Marka Hłaski miała wpływ na polskie
kino, a jeśli tak, to jaki?
R.F.: Nie sądzę! W latach 60., 70., 80., 90. wpływ na
polskie kino mieli reżyserzy: Wajda, Munk, Kawalerowicz, Hoffman, Zanussi, Kuc.
No i oczywiście trochę władza – podobnie jak dziś. Niewiele się
zmieniło... może tylko to, że dziś pluje
się na to, co wtedy gloryfikowali.
| Ryszard Filipski, źródło: archiwum Studia Filmowego Hybrys |
Zespół Studia Filmowego Hybrys
6 zdjęć, których nie znajdziecie nigdzie indziej
Zanim przejdziemy do kolejnego wywiadu o Hłasce – tym razem z Ryszardem Filipskim (i to już jutro) – chcemy pokazać Wam coś, czego nie znajdziecie nigdzie indziej. To zdjęcia, które w 5/6 pochodzą z prywatnego archiwum reżysera Jerzego Ridana, a które zrobiono na planie "Sonaty marymonckiej" będącej adaptacją pierwszej powieści Marka Hłaski. 1/6 to zdjęcie uwieczniające jedno ze spotkań jarka Antoszczyka z Olafem Lubaszenko.
Na fotosach zobaczycie między innymi Bronisława Pawlika, Romana Kłosowskiego i bardzo młodego Lubaszenko, który w tym czasie przechodził etap obsesyjnej fascynacji Hłaską. O tym, skąd ta fascynacja się wzięła, przeczytacie w poście "Reżyser pióra, literat kina, czyli o magnetyzmie Marka Hłaski".
Na fotosach zobaczycie między innymi Bronisława Pawlika, Romana Kłosowskiego i bardzo młodego Lubaszenko, który w tym czasie przechodził etap obsesyjnej fascynacji Hłaską. O tym, skąd ta fascynacja się wzięła, przeczytacie w poście "Reżyser pióra, literat kina, czyli o magnetyzmie Marka Hłaski".
 |
| "Sonata marymoncka", prywatne archiwum Jerzego Ridana |
 |
| "Sonata marymoncka", prywatne archiwum Jerzego Ridana |
 |
| "Sonata marymoncka", prywatne archiwum Jerzego Ridana |
 |
| "Sonata marymoncka", prywatne archiwum Jerzego Ridana |
 |
| "Sonata marymoncka", prywatne archiwum Jerzego Ridana |
 |
| Jarosław Antoszczyk z Olafem Lubaszenko |
Subskrybuj:
Posty (Atom)